کامیابیِ رضا پهلوی؛ گرانیگاه همگرایی

اعلامِ جرمِ رضا پهلوی، شاهزادهِ ایرانی با سرنوشتِ تراژیکِ افسانه‌ای ،علیه سید علی‌ خامنه‌ای رهبر مذهبی‌ - فقهی‌ِ حاکم در ایران در روز‌های پایانی سال ۲۰۱۱ میلادی، موج گسترده‌ای از واکنش‌های مثبت و منفی‌ را میان ایرانیان، به طور خاص کوشندگان رسانه‌ای و سیاسی داخل و خارج و نیز واکنشِ نظامِ دینکارِ فقهی‌ موسوم به جمهوری اسلامی را بر انگیخت . نظامی که خود در بحرانی‌‌ترین وضعیت و شکننده‌ترین شرایط پس از خیزشِ دموکراسی خواهانه ایرانیان به سر میبرد و هنوز در یخبندانِ زمستانیِ هراسِ ایجاد شدهِ بهارِ عربی‌ است ، "وارونه گری" و دفعِ پاسخ به شکل طرحِ "پرسش" را به عنوان ِ تنها ساز و کار و مشی‌ِ همیشگی‌ِ سیاست‌های داخلی‌ و دیپلماسیِ خارجی‌‌ اشبه کار می‌‌بندد.

رضا پهلوی که به هنگامِ ساقط سازی نظام پادشاهیِ پیشین توسطِ شوریدگانِ نا همسو "چپ و مذهب"، در "استبداد" -ِ مورد ادعای گروه‌های سرنگون ساز -موسوم به "ستمشاهی" نقشی‌ نداشته است , در مسیرِ پیشبردِ اهدافِ دموکراسی خواهی‌ ایران ، مشی‌ به مراتب اصلاحی‌ تر از دیگر همگنانِ کنشگر و رقبای کوشندهِ هم عصر خود داشته است و علیرغم میزانِ نفرت و تبلیغاتِ منفی‌ِابراز شده از سوی جریانات عمدهِ سیاسیِ بر اندازِ برون مرز تا منتقدینِ به اصلاحِ نظامِ دینی کنونی ، نه تنها از مسیر خرد مداری، مواضعِ همسو با مطالباتِ ایرانیانِ داخل و مشی‌ مدنیِ و مدرنِ مبارزه شان نکاست، بلکه ، حکام خودکامه در تهران ، بیش از پیش از این شاهزادهِ میانسالِ واشنگتن نشین، به هراس افتادند.